“Ik hoef niet perfect te zijn, zolang ik maar blijf proberen.”
Mijn naam is Emma, ik ben 13 jaar oud en woon samen met mijn ouders, twee katten en een hond. Ik heb ADHD, autisme en een angststoornis. Vroeger gebruikte ik medicijnen voor mijn ADHD, maar daar voelde ik mij niet prettig bij. Mijn eetlust verdween en ik had het gevoel dat ik niet meer mezelf was. Daarom gebruik ik nu alleen medicatie die mij helpt om rustiger te worden en prikkels beter te verwerken.
Als klein kind was ik erg bezig met alles wat er om mij heen gebeurde. Ik wilde graag alles goed doen en vond het moeilijk om mezelf te vermaken. Ook wilde ik graag vrienden maken, maar ik wist niet goed hoe. Omdat ik enig kind ben en weinig sociale contacten had, bracht ik veel tijd alleen door. Ondanks dat was ik een vrolijk kind dat zijn eigen weg ging. Al op jonge leeftijd ontwikkelde ik angstklachten. Nieuwe situaties vond ik spannend en het was moeilijk voor mij om weg te zijn van mijn ouders. Vooral mijn moeder gaf mij een sterk gevoel van veiligheid. Ook mijn vader speelt een belangrijke rol in mijn leven. Ik weet dat mijn ouders altijd hun best doen om mij te helpen en te ondersteunen.
Tijdens mijn basisschooltijd bleven mijn angsten aanwezig. Ik had een periode drie vriendinnen met wie ik veel optrok, maar op een gegeven moment verbraken zij het contact. Dat heeft mij diep geraakt en heeft ervoor gezorgd dat ik anderen minder snel vertrouw. Daarnaast voelde ik mij vaak anders dan mijn klasgenoten. Door mijn ADHD en autisme probeerde ik voortdurend alles om mij heen in de gaten te houden, terwijl ik mij ook moest concentreren op de lessen. Dat kostte veel energie en zorgde ervoor dat ik mij vaak uitgeput voelde. In groep vijf werd ik bovendien gepest door enkele jongens uit mijn klas. Soms was ik daar zo verdrietig over dat ik mij terugtrok op het toilet om alleen te kunnen zijn. Uiteindelijk werd ik zo gekwetst door iemand die ik als mijn beste vriendin beschouwde, dat naar school gaan niet meer lukte. Daardoor heb ik groep acht niet afgerond.
Gelukkig zijn er ook positieve ontwikkelingen geweest. Ik heb een goede vriendin die ik al mijn hele leven ken. Nadat we elkaar jarenlang niet hadden gezien, vonden we elkaar opnieuw. Onze vriendschap voelt vertrouwd en geeft mij veel steun.
Door de jaren heen heb ik verschillende vormen van hulp gekregen. Niet alles werkte voor mij, maar bij GGZ Delfland voelde ik mij eindelijk gehoord. Dankzij hun ondersteuning kan ik volgend schooljaar weer instromen in het reguliere onderwijs. Daarnaast volg ik momenteel twee dagen per week onderwijs bij Back to School via E25. In het begin vond ik dit erg moeilijk, maar inmiddels voel ik mij daar veilig en geaccepteerd.
Ik merk dat ik de afgelopen jaren ben gegroeid. Hoewel ik nog steeds uitdagingen ervaar, heb ik meer vertrouwen in mezelf gekregen. Mijn droom is om later binnenhuisarchitect of etaleur te worden. Ik weet dat ik niet perfect hoef te zijn. Zolang ik blijf proberen en stappen blijf zetten, geloof ik dat ik mijn doelen kan bereiken.
Wil je het volledige verhaal van Emma lezen of meer verhalen ontdekken? Klik dan op de button hieronder.