Toen ik vier jaar oud was, gingen mijn ouders uit elkaar na een moeilijke relatie. Mijn zus en ik gingen met onze moeder mee. Na de scheiding heb ik jarenlang geen contact gehad met mijn vader. Daardoor kreeg ik het idee dat hij geen interesse in mij had. Pas veel later hoorde ik dat hij juist veel verdriet had gehad van het gebrek aan contact. Dat inzicht heeft mijn kijk op hem veranderd.

Op de basisschool heb ik een moeilijke tijd gehad. Ik werd gepest vanwege mijn uiterlijk en voelde mij vaak buitengesloten. Niet alleen leeftijdsgenoten, maar ook sommige leraren gaven mij het gevoel dat ik er niet bij hoorde. Hierdoor verloor ik steeds meer vertrouwen in mezelf en in anderen. Elke schooldag kostte mij veel energie en regelmatig begon ik de dag huilend. Toen ik van school wisselde, hoopte ik op een nieuwe start, maar ook daar werd ik gepest. Een groep jongens sloeg mij zelfs regelmatig. Hoewel de situatie iets verbeterde nadat ik hierover had gesproken, bleef ik mij onveilig voelen. Uiteindelijk werd de emotionele belasting zo groot dat ik besloot te stoppen met school.

Na de basisschool heb ik nog kort onderwijs gevolgd op het Delftland College, maar ook daar voelde ik mij niet op mijn plek. Ik had moeite met het leggen van contact en drukke omgevingen maakten mij angstig en overprikkeld. Hierdoor ben ik uiteindelijk veel thuis komen te zitten.

Ook thuis ervaar ik veel spanning. De relatie met mijn moeder is ingewikkeld en ruzies komen regelmatig voor. Hoewel ik weet dat we van elkaar houden, vinden we het moeilijk om elkaar goed te begrijpen. Hierdoor voel ik mij vaak gespannen wanneer ik thuis ben. Vroeger had ik ook veel conflicten met mijn zus, maar inmiddels is ons contact verbeterd.

Een belangrijke steun in mijn leven is mijn vader, met wie ik tegenwoordig weer contact heb. Daarnaast betekent de vriendin van mijn vader veel voor mij. Zij laat mij voelen dat ik welkom ben en biedt mij een veilige plek waar ik mezelf kan zijn.

Een grote positieve verandering kwam toen ik via Delftsupport in contact kwam met een coach van E25. Na veel teleurstellende ervaringen met hulpverlening had ik weinig vertrouwen meer. Mijn coach pakte het anders aan. Ze wilde mij eerst leren kennen en nodigde mij uit om samen leuke dingen te doen. Daardoor ontstond langzaam een vertrouwensband. Dankzij haar heb ik geleerd beter met mijn emoties om te gaan en deze eerder uit te spreken. Waar ik vroeger snel ontplofte of wegliep van problemen, lukt het mij nu steeds beter om te praten over wat ik voel.

Naast coaching volg ik schematherapie. Binnenkort start ik ook met EMDR-therapie. Ik voel mij gesteund door zowel mijn coach als mijn behandelaar. Zij hebben mij geholpen om weer vooruit te kijken en vertrouwen te krijgen in de toekomst.

Voor de toekomst heb ik verschillende dromen. Ik wil graag als nagelstyliste aan de slag en hoop uiteindelijk weer een opleiding te volgen. Mijn grootste wens is om psychologie te studeren en ervaringsdeskundige te worden, zodat ik andere jongeren kan helpen met hun uitdagingen. Hoewel ik nog steeds stappen moet zetten, ben ik trots op de groei die ik heb doorgemaakt. Waar ik mezelf vroeger een nul gaf, geef ik mezelf nu een voldoende. Ik geloof dat ik, stap voor stap, verder kan bouwen aan een positieve toekomst.