Mijn jeugd was goed. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik acht jaar was, waarna ik vooral bij mijn vader opgroeide. Ik heb een oudere broer en twee jongere broertjes. Thuis voelde ik mij veilig en op school ging het goed. Ik heb mijn diploma gehaald, werd niet gepest en voetbalde veel. Toen ik 22 was, werd ik vader van mijn oudste dochter. Vier jaar lang zorgde ik alleen voor haar. Later kreeg ik nog drie kinderen bij twee andere vrouwen. Het contact met mijn kinderen is voor mij ontzettend belangrijk.

Toch raakte mijn leven op een gegeven moment steeds meer uit balans. Ik kwam meerdere keren in aanraking met justitie en belandde in de gevangenis. Na mijn vrijlating moest ik mijn leven opnieuw opbouwen. Ik had geen woning en ook rondom werk, geld en mijn kinderen was veel onzekerheid. Na een nieuwe aanhouding wegens mishandeling en het niet volledig uitvoeren van een taakstraf belandde ik opnieuw in de gevangenis. Ook verloor ik tijdelijk het contact met mijn kinderen.

In de gevangenis sprak een unitcoach mij aan en vroeg of ik met de reclassering in gesprek wilde gaan of voor altijd gevangen wilde blijven. Die woorden bleven bij mij hangen. Via de reclassering kwam ik uiteindelijk bij E25 terecht. Mijn huidige coach kende ik al van vroeger. Dat was belangrijk, omdat vertrouwen voor mij niet vanzelfsprekend is. Ik weet dat hij doet wat hij zegt en dat geeft mij rust.

Mijn coach heeft mij niet alleen geholpen met praktische zaken, zoals mijn taakstraf, meldplicht en administratie. Hij heeft mij vooral geleerd om steeds meer zelf te doen. Waar ik vroeger verwachtte dat iemand mijn problemen voor mij zou oplossen, probeert mijn coach mij te leren hoe ik het de volgende keer zelf kan aanpakken. Daardoor ga ik nu zelfstandig naar afspraken en lukt het mij beter om mijn administratie op orde te houden.

Ook met geld heb ik veel geleerd. Ik denk beter na voordat ik iets uitgeef, houd rekening met mijn vaste lasten en kan beter prioriteiten stellen. Daarnaast helpt mijn coach mij om rustiger met mijn boosheid om te gaan. Ik probeer niet meer direct te reageren, maar eerst na te denken over wat er gebeurt en wat verstandig is.

Stap voor stap heb ik daardoor meer overzicht gekregen. Mijn woning, financiën, administratie, afspraken en het contact met mijn kinderen kunnen soms veel tegelijk zijn. In plaats van alles in één keer te willen oplossen, kijk ik nu wat eerst moet gebeuren.

Ik merk dat ik sterker in mijn schoenen sta. Ik heb inmiddels een eigen woning, mijn financiële situatie wordt steeds stabieler en het contact met mijn kinderen is hersteld. Zij bezoeken mij regelmatig en mijn oudste dochter komt soms zelf naar mij toe. Dat maakt mij trots.

Ik weet dat ik er nog niet ben. Soms heb ik moeilijke momenten en paniekaanvallen. Toch kijk ik anders naar mijn toekomst. Het belangrijkste wat mijn coach mij heeft geleerd, is dat ik niet afhankelijk moet blijven van iemand anders. Als ik nu een probleem heb, vraag ik mezelf steeds vaker af: wat kan ik hier zelf aan doen?

Mijn coach zal uiteindelijk uit mijn leven als coach verdwijnen. Dat zal ik jammer vinden, maar ik weet dat dit juist betekent dat zijn begeleiding heeft gewerkt. Ik hoef mijn leven niet in één keer te veranderen. Het is genoeg om vandaag één goede stap te zetten en morgen weer één.