Mijn naam is Jack, ik ben 31 jaar en ik heb veel meegemaakt. Toch probeer ik vooral te kijken naar waar ik naartoe wil. Ik groeide op met mijn ouders, twee zussen en een broer. Mijn vader werkte niet, gebruikte cocaïne en zat regelmatig vast vanwege diefstal. Ook thuis was er veel onrust. Mijn ouders maakten vaak ruzie en er was regelmatig politie over de vloer. Ik voelde mij thuis niet altijd veilig. Uiteindelijk werden mijn broer, zussen en ik meerdere keren uit huis geplaatst. Een periode verbleven we in een pleeggezin. Later woonde ik samen met mijn zusje bij mijn oma.

Op school hield ik mij vooral op de achtergrond. Ik schaamde mij voor mijn thuissituatie en wilde niet dat klasgenoten zagen wat er thuis speelde. Hoewel leren mij aanvankelijk goed afging, verloor ik steeds meer mijn motivatie. Ik vond het moeilijk om mij te concentreren en kreeg vanuit huis weinig steun. Uiteindelijk haalde ik mijn vmbo-tl-diploma, maar een mbo-opleiding Detailhandel maakte ik niet af.

Rond mijn zeventiende kwam ik voor het eerst in aanraking met justitie. Mijn vader nam mij mee tijdens diefstallen. Voor hem leek het misschien alsof hij mij meenam naar zijn werk, maar uiteindelijk bracht het mij vooral in de problemen. Ik kreeg een taakstraf en werd later meerdere keren gedetineerd. Ook in Duitsland heb ik enkele maanden vastgezeten. Na opnieuw te zijn aangehouden, besloot ik dat het genoeg was. Ik vertelde mijn vader dat ik niet meer met hem mee wilde om te stelen. Ik ben nog jong en wil iets van mijn leven maken. Steeds opnieuw de gevangenis in en weer vrijkomen, dat is niet het leven dat ik wil.

Via de reclassering kwam ik bij E25 terecht. Mijn coach werd iemand die ik vertrouwde. Samen zijn we gaan sporten en voerden we gesprekken over mijn toekomst. Hij vertelde mij over InWork, een traject waarin ik werkervaring kon opdoen. Ik heb verschillende trajecten gevolgd binnen ICT, telefoonreparatie, elektrotechniek en installatietechniek. Ik heb certificaten gehaald en ontdekt welk soort werk wel en niet bij mij past.

Langzaam merkte ik dat ik veranderde. Ik werd positiever en durfde steeds vaker uit mijn comfortzone te stappen. Zo ga ik inmiddels alleen naar de sportschool. Ook regel ik steeds vaker zelf dingen waar ik vroeger hulp bij nodig had. Dat lijken misschien kleine stappen, maar voor mij betekenen ze veel. Een belangrijk onderdeel van mijn leven is mijn eigen YouTube-kanaal. Ik steek daar veel tijd in en krijg energie van het maken van video’s. De positieve reacties die ik krijg, geven mij zelfvertrouwen. Vroeger voelde ik mij vaak onzichtbaar. Nu laat ik mezelf zien en merk ik dat anderen mij ook zien en waarderen.

Toch weet ik dat ik er nog niet ben. Sociale contacten en moeilijke gesprekken vind ik soms lastig. Ook ben ik nog op zoek naar een baan die echt bij mij past. Ik zie mezelf bijvoorbeeld als huismeester, waarbij ik praktisch bezig kan zijn en anderen kan helpen. Mijn grootste wens is om een rustig en stabiel leven op te bouwen. Ik wil een eigen woning, een passende baan en misschien later een gezin. Als ik terugkijk, zie ik dat ik verkeerde keuzes heb gemaakt. Maar ik heb ook geleerd dat mijn verleden niet hoeft te bepalen wie ik in de toekomst ben.

Ik ben trots op de stappen die ik heb gezet. Ik heb geleerd dat ik hulp mag aannemen en dat ik niet alles alleen hoef te doen. Dankzij de begeleiding van E25 heb ik ontdekt dat verandering mogelijk is.

Ik ben er nog niet, maar ik ben wel onderweg.