“Dat heeft mij aan de ene kant beschermd, maar het maakte mij ook eenzaam.”
Mijn naam is Mirte. Ik groeide op in een liefdevol gezin, maar vanaf groep vijf veranderde mijn leven. Ik werd gepest, uitgescholden, buitengesloten,
geduwd en geslagen. Tijdens de gym werd ik uitgelachen omdat ik te dik was. Als ik een laag cijfer had gehaald, hoorde ik kinderen achter mij lachen en zeggen dat de toets zo makkelijk was en dat ik dom was.
Ik had één vriendinnetje op school. Zij werd zelf ook gepest en ging uiteindelijk van school. Daardoor stond ik er alleen voor.
Langzaam begon ik te denken dat er iets mis met mij was. Mijn zelfvertrouwen verdween steeds verder en ik werd steeds banger om fouten te maken. Dingen die ik leuk vond, durfde ik niet meer te doen. Zo stopte ik uiteindelijk met trompet spelen, omdat ik bang was dat anderen zouden horen dat ik een fout maakte.
Ook buiten school trok ik mij steeds meer terug. Tijdens de lunch zat ik altijd alleen en voelde ik me steeds meer buitengesloten. Ik vond het moeilijk om contact te maken en vertrouwde mensen niet snel. Later deed ik soms expres onaardig tegen anderen en werd ik snel boos. Daarmee hield ik mensen op afstand, omdat ik bang was dat ze mij opnieuw pijn zouden doen. Tegelijkertijd maakte dat mij alleen maar eenzamer.
Op school voelde ik mij voortdurend gespannen en alert. Ik lette sterk op hoe andere mensen op mij reageerden. Ik was steeds bezig met de vraag: kan ik deze persoon vertrouwen, of moet ik uit de buurt blijven?
Jaren later kwam ik bij E25 terecht. Daar leerde ik problemen op te delen in kleine, haalbare stappen. Ik leerde beter herkennen wat spanning met mij deed en vooral dat ik mijn gedachten kon omzetten in actie. Langzaam veranderde er iets.
Een moment dat ik nooit zal vergeten, was toen ik mij voor de spiegel aan het aankleden was. Spiegels waren lange tijd een trigger voor mij geweest. Ik zag altijd wel iets aan mezelf dat niet mooi was. Maar die dag keek ik naar mezelf en zei ik tegen mijn vriend:
“Ik voel me mooi vandaag.”
Voor mij was dat een enorme overwinning. Ik had mezelf lange tijd niet mooi gevonden en het ook nooit hardop gezegd.
Ik ben er nog niet. Ik kan nog steeds onzeker zijn en vertrouw mezelf niet altijd volledig. Maar ik heb inmiddels veel vaker het gevoel dat ik het kan.
Als ik naar de toekomst kijk, wil ik graag blijven werken in de zorg of begeleiding. Ik weet hoe het voelt om je alleen te voelen en te denken dat je niemand tot last wilt zijn. Misschien kan ik later iets betekenen voor iemand die zich op dezelfde manier voelt.
Ik wil niet dat mijn verleden bepaalt wie ik ben.
Wil meer verhalen ontdekken? Klik dan op de button hieronder.