Tot mijn achttiende ging mijn leven eigenlijk vanzelf. Ik had vrienden, werkte, studeerde en ging regelmatig op vakantie. Totdat ik plotseling ernstig ziek werd. Ik moest voortdurend overgeven en was de hele dag uitgeput. Artsen ontdekten dat mijn maagzenuwen niet goed functioneerden, maar een duidelijke oorzaak werd niet gevonden.

Het eerste jaar was ontzettend zwaar. Ik lag bijna de hele dag op de bank en had nauwelijks energie. School lukte niet meer en zelfs een paar uur werken was vaak te veel. Maar niet alleen lichamelijk veranderde mijn leven. Ook mijn sociale leven viel langzaam weg. Vrienden gingen stappen, naar festivals en op vakantie, terwijl ik thuisbleef. In het begin kreeg ik nog veel berichtjes, maar dat werd steeds minder. Ik voelde mij steeds eenzamer. Uiteindelijk raakte ik depressief. Er waren momenten waarop ik niet meer wilde leven. Toch wilde ik geen hulp zoeken. Ik dacht dat psychologen en psychiaters bedoeld waren voor mensen die ‘gek’ waren. Via mijn ouders kwam ik uiteindelijk bij E25 terecht. Achteraf is dat een van de belangrijkste stappen in mijn leven geweest.

Vanaf het eerste gesprek had ik een goede klik met mijn coach. Hij keek niet alleen naar mijn ziekte, maar vooral naar wie ik was en wie ik weer kon worden. Hij gaf mij geen medelijden, maar stimuleerde mij om kleine stappen te zetten. Twee uur met vrienden afspreken kon al een overwinning zijn. We gingen ook samen sporten. We boksten, voetbalden en deden krachttraining. Daardoor kwam ik weer onder de mensen en kreeg ik langzaam iets van mezelf terug. Toch bleef de angst om ziek te worden mij beperken. Ik was tijdens het uitgaan of op vakantie voortdurend bezig met de vraag waar het dichtstbijzijnde toilet was.

Mijn coach stelde EMDR voor. Ik had daar weinig vertrouwen in, maar besloot het een kans te geven. Na de eerste sessie ging ik naar een festival. Voor het eerst in lange tijd dacht ik niet voortdurend aan misselijkheid. Ik genoot gewoon van de muziek, mijn vrienden en het moment. Dat was voor mij een belangrijk keerpunt. Daarna durfde ik steeds meer. Ik ging weer op vakantie, naar feestjes en uiteindelijk zelfs met mijn vrienden naar Ibiza. Mijn ziekte is niet verdwenen, maar mijn leven wordt er niet meer door bepaald.

Na ongeveer tweeënhalf jaar werd onze begeleiding afgesloten. Dat vond ik jammer, maar tegelijkertijd was het een teken dat ik weer zelfstandig verder kon. Mijn coach heeft mij geholpen om weer vertrouwen te krijgen in mezelf en in de toekomst. Als ik terugkijk naar de jongen die vroeger alleen op de bank lag, herken ik mezelf bijna niet meer. Ik ben positiever geworden en geniet meer van de kleine dingen. Gezondheid is voor mij het belangrijkste geworden.

Ik wil mijn opleiding afronden, een baan vinden die bij mij past en later een eigen huis kopen. Dromen die ik ooit had opgegeven, durf ik nu weer te hebben.

Als ik anderen iets wil meegeven, is het dat je iemand die ziek is niet moet loslaten. Een berichtje, telefoontje of bezoek kan ontzettend veel betekenen. En als je zelf vastloopt, wees dan niet bang om hulp te vragen. Ik dacht dat hulp vragen een teken van zwakte was. Nu weet ik dat het juist een teken van kracht kan zijn.

Mijn ziekte is er nog steeds. Maar ik heb mijn leven weer terug.