Ik ben de jongste van drie kinderen. Mijn ouders kwamen vanuit Suriname naar Nederland om een betere toekomst op te bouwen. Toen ik twee jaar oud was, overleed mijn vader op slechts 28-jarige leeftijd aan een hartaanval. Mijn moeder bleef alleen achter met drie kinderen en werkte hard in de schoonmaak en catering om voor ons te zorgen. We leefden in armoede en hadden vaak weinig geld voor kleding, schoenen of andere noodzakelijke dingen. Toch voelde ik de liefde van mijn moeder. Zij heeft zichzelf jarenlang weggecijferd om ons kansen te geven.

Mijn basisschooltijd verliep relatief goed. Ik had vriendjes en voelde me geaccepteerd. Hoewel ik merkte dat wij minder hadden dan veel andere gezinnen, voelde ik mij niet buitengesloten. Dankzij de ouders van vriendjes, die mij soms meenamen naar uitjes, heb ik ook mooie herinneringen aan mijn jeugd.

Vanaf mijn dertiende werkte ik op de markt. Met mijn eerste verdiende geld kocht ik zelf een paar schoenen. Dat gaf mij een gevoel van trots en zelfstandigheid. Na de basisschool ging ik naar de havo. In het begin ging dat goed, maar in de tweede klas begon ik te experimenteren met sigaretten en wiet. Toen er drugs in mijn kluisje werden gevonden, werd ik van school gestuurd. Daardoor kwam ik terecht in het speciaal onderwijs, waar ik mijn motivatie verloor.

Later volgde ik een opleiding in de handel en werkte ik tegelijkertijd bij de V&D. Uiteindelijk koos ik voor het werken en stopte ik met mijn opleiding. Achteraf heb ik daar spijt van. Via verschillende banen kwam ik uiteindelijk terecht in de rijinstructeursbranche. Op mijn 21e werd ik rijinstructeur en daar was ik trots op. Ik had een goede baan, verdiende goed en voelde me succesvol.

In die periode kwam ik echter ook in aanraking met cocaïne. Wat begon als recreatief gebruik in het weekend, groeide uit tot een ernstige verslaving. Uiteindelijk gebruikte ik dagelijks verschillende middelen. Mijn leven draaide steeds meer om drugs en steeds minder om verantwoordelijkheid. Ik verloor mijn werk, mijn reputatie en het vertrouwen van de mensen om mij heen.

Tijdens mijn dieptepunt pleegde ik ernstige strafbare feiten om mijn verslaving te financieren. Dit leidde uiteindelijk tot een gevangenisstraf van vier jaar. Wanneer ik nu terugkijk op die periode voel ik vooral schaamte en verdriet. Mijn verslaving had mij volledig in zijn greep.

Na mijn detentie ontmoette ik een vrouw die mij hielp om drie jaar clean te blijven. Toen die relatie eindigde, viel ik terug en verloor ik opnieuw veel stabiliteit. Uiteindelijk kwam ik via de reclassering in contact met E25. Daar ontmoette ik een coach die een belangrijke rol heeft gespeeld in mijn herstel. Dankzij zijn steun kreeg ik weer contact met mijn moeder en zussen en kon ik weer bouwen aan vertrouwen en structuur.

Inmiddels ben ik zes maanden clean. Dat is voor mij een grote prestatie. Ik leer omgaan met moeilijke emoties, tegenslagen en verleidingen zonder terug te vallen in oude patronen. Mijn familie en mijn coach spelen daarin een onmisbare rol. Zij geloven in mij, ook op momenten dat ik zelf twijfel.

Mijn grootste doel voor de toekomst is clean blijven en een stabiel leven opbouwen. Daarnaast hoop ik ooit anderen te kunnen helpen die worstelen met verslaving en zichzelf zijn kwijtgeraakt. Ik weet uit eigen ervaring hoe diep iemand kan vallen, maar ook dat herstel mogelijk is wanneer je de juiste steun krijgt en bereid bent om te blijven vechten voor een betere toekomst.

Wil je het volledige verhaal van Boy lezen of meer verhalen ontdekken? Klik dan op de button hieronder.