“Waar ik vroeger vastzat in angst, zie ik nu toekomst.”
Mijn naam is Virgil, ik ben negentien jaar oud en woon samen met mijn moeder en zus in Delft.
Al van jongs af aan had ik een sterke behoefte aan duidelijkheid en structuur. Ik wilde begrijpen waarom dingen moesten gebeuren en had moeite met regels zonder uitleg. Daardoor kwam ik regelmatig in discussie met volwassenen, vooral op school. Hoewel mijn moeder en ik vaak botsten, hadden we altijd een sterke band.
Tot groep vijf had ik een fijne basisschooltijd. Daarna kreeg ik steeds meer moeite met leraren. Ik voelde me vaak niet begrepen en had problemen met autoriteit. Als ik het gevoel had dat iemand mij niet serieus nam, reageerde ik opstandig. Hierdoor werd ik regelmatig de klas uit gestuurd. Gelukkig had ik een goede band met de schooldirecteur. Hij zag meer dan alleen mijn gedrag en hielp mij om beter met situaties om te gaan. Ondanks de problemen met docenten had ik veel vrienden en voelde ik mij sociaal geaccepteerd.
Na de basisschool koos ik voor de kaderberoepsgerichte leerweg richting economie. Hoewel de opleiding niet goed bij mij paste, behaalde ik mijn diploma. Daarna begon ik aan een mbo-opleiding sportmarketing.
Mijn leven veranderde toen ik op zestienjarige leeftijd getuige werd van een steekpartij waarbij mijn neef werd neergestoken. In dezelfde periode overleed mijn opa en werd ik in mijn omgeving regelmatig geconfronteerd met geweld en schietincidenten. Hierdoor leefde ik voortdurend in spanning en voelde ik mij nergens echt veilig. Uit angst besloot ik een revolver aan te schaffen om mezelf te beschermen.
Tijdens een verkeerscontrole werd het wapen gevonden en werd ik gearresteerd. Ik belandde ruim twee weken in de jeugdgevangenis. Dat was een keerpunt in mijn leven. Via de reclassering kwam ik in contact met E25 en kreeg ik een coach toegewezen. In het begin was ik terughoudend, maar na verloop van tijd ontstond er een vertrouwensband. Mijn coach wist op een duidelijke manier uit te leggen hoe mijn ervaringen invloed hadden op mijn gedrag.
Op advies van mijn coach startte ik met EMDR en gedragstherapie. Dat was soms confronterend, maar het hielp mij om mijn trauma’s te verwerken en beter om te gaan met mijn emoties. Ook de relatie met mijn moeder verbeterde aanzienlijk. Door gesprekken kregen we meer begrip voor elkaar en ontstond er meer rust thuis.
Mijn coach ondersteunde mij daarnaast bij praktische zaken zoals studiefinanciering, administratie en schoolzaken. Hij hielp mij structuur aan te brengen in mijn leven en overzicht te houden. Dankzij die begeleiding kreeg ik steeds meer vertrouwen in mezelf.
Tegenwoordig volg ik de mbo-opleiding Sociaal Werk niveau 4. Het coachingstraject is inmiddels afgerond en ik heb mijn leven weer op orde. Sporten is mijn belangrijkste uitlaatklep en helpt mij om in balans te blijven. Voor de toekomst heb ik twee dromen: werken als acteur en jongeren begeleiden die soortgelijke ervaringen hebben meegemaakt.
Als ik terugkijk op wie ik een paar jaar geleden was en vergelijk met wie ik nu ben, zie ik een groot verschil. Ik ben rustiger, positiever en heb meer vertrouwen in mezelf. Waar ik vroeger vastzat in angst en onzekerheid, kijk ik nu met hoop en motivatie naar de toekomst.
Wil je het volledige verhaal van Virgil lezen of meer verhalen ontdekken? Klik dan op de button hieronder.